Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

[upd] Ομοίωμα πολιτικής (ή η μεταμοντέρνα μισαλλοδοξία )


Υπάρχει μια δικτυακή ιστορία[1] που είναι ζωντανό μάθημα στο πως πιάνει τόπο η προπαγάνδα. Όσο ποιο παράλογα δίχως νόημα και ασύνδετα είναι τα στοιχεία (σημάδια/ίχνη) μιας αφήγησης τόσο ποιο σαγηνευτική και πιστευτή αυτή καθίσταται "And it is because the sign has been turned from its meaning or "seduced," that the story itself is seductive. It is when signs
are seduced that they become seductive.
Only signs ,without referents, empty, senseless, absurd and
elliptical signs, absorb us.
"[2].

Είναι τρομακτική η δύναμη της σαγηνευτικής γοητείας  της συγκεκριμένης ιστορίας (με διώκτες & διωκόμενους, σφαγείς και  δολοφόνους),  που τόσο εμφανώς  αποτελεί προϊόν σύγχυσης μεταξύ  φαντασίωσης & πραγματικότητας[3]  γινόμενη  πιστευτή και αναπαραγόμενη από 7.000 ανθρώπους.

Ένα νούμερο που είναι στο μέγεθος μιας μικρής ελληνικής πόλης.

7.000 άνθρωπο επέλεξαν να πιστέψουν μια αφήγηση που μπάζει από όλες τις μεριές, έχοντας ακόμα και αντικειμενικά πειστήρια (την φωτογραφία ενός χτυπημένου από όχημα, γατιού).

Μια κριτική ανάγνωση όλης της αφήγησης , μια κριτική ματιά στην φωτογραφία του γατιού, μια συλλογικότητα με  φιλοζωϊκό κύρος, ΔΕΝ αρκούν να ανατρέψουν το χάπι-πόρισμα  του κάθε γκουρού που λειτουργεί ως (δικτυακός) Master.

Λιντσαρίστηκε δικτυακά  συγκεκριμένος άνθρωπος με βαρύτατους χαρακτηρισμούς (δολοφόνος, ψυχοπαθής), αλλά για πολλούς είναι προτιμότερο να παραμείνει κρεμασμένος, παρά να παραδεχτούν κάποιοι ότι έσφαλαν λειτουργώντας με μισαλλοδοξία & οπαδικά.

Ο Νόμος του Λιντς έτσι λειτουργεί. Ταΐζει με τον Λόγο του, ως ταΐστρα, ο εκάστοτε Master μεμφόμενος  κάποιον που ταιριάζει με μια κοινά στερεοτυπική και φαντασιωτική αντίληψη και οι υπόλοιποι πρόθυμα τρώνε αμάσητο τον (ωραίο στην όψη μα πικρό γεμάτο δηλητήριο) λόγο του ενός και την υπόδειξή όσο αντιφατική κι αν είναι. Έτσι δημιουργούνται οι σέχτες, τα ιερατεία, οι πεφωτισμένες ελίτ, οι γραφειοκράτες που απλά κάνουν την δουλειά τους, γνωρίζοντας τίποτα για τον φόνο, αναπαράγοντας τον όμως.
Είναι μια ακόμη προειδοποίηση προς τους ενσαρκωτές, του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, ότι η πορεία είναι αδιέξοδη , όταν παραιτηθείς από την προσπάθεια για κοινωνικό μετασχηματισμό. Η πορεία είναι αδιέξοδη όταν χαθεί ο Άνθρωπος. Είναι αδιέξοδη, όταν αφαιρεθεί από τον άνθρωπο το (ασυνείδητο) Υποκείμενο της Ιστορίας ή η  Ιστορία από το Υποκείμενο. Όταν πάψει η αναζήτηση  για μια μια πορεία προς ένα τόπο πέραν του καπιταλισμού και των κοινωνικών σχέσεων που αυτός επιβάλλει. Όταν αντικατασταθεί η διαλεκτική αφήγηση του Υλισμού με την Ιδεολογία του τρόπου ζωής (way of Life). Τότε "
ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά.".
Όσοι αγωνίστηκαν ενάντια στον καπιταλισμό θα καταντήσουν από συγκλονιστικές αφηγήσεις ανθρώπων - ζώντων Συμβάντων, ανόητες γραφικές φιγούρες, φαντάσματα, με τον οίκτο ως την μόνη δυνατότητα μνήμης γι αυτούς. Διότι πλέον η πολιτική χειραφέτησης θα έχει μετατραπεί σε μια προσομοίωση, και κάθε πολιτική πράξη θα είναι ομοίωμα πράξης. Και κάθε Συμβάν που διακόπτει το ρου της Ιστορίας δεν θα έχει χρόνο να συμβεί, ούτε Τόπο να σταθεί, διότι θα έχουν αφανιστεί, θα έχουν ξεγραφτεί οι ενσαρκωτές, οι παρελθόντες ενσαρκωτές που γύρευαν την έλευση του χρόνου της λύτρωσης. Αυτή η αντικατάσταση καταλήγει ένα ομοίωμα (semblant) κοινωνικής χειραφέτησης. Σε μια σύγχυση του καλού με το κακό σε ένα ενιαίο κι αδιαίρετο καλοκακο που αρνείται την ύπαρξη του Κακού (δλδ της άρνησης του Νόμου της Διαφοράς) όπου βολικά εναλλάσσονται ως ισοδύναμες συμμετρίες, το καλό ως σημείο με το κακό ως σημείο. Διότι έτσι το καλό και το κακό χάνουν το περιεχόμενό της επίπτωσή τους σε έναν άνθρωπο, Υποκείμενο του Λόγου. Μετατρέπονται σε λέξεις-τσόφλια που εξυπηρετούν εργαλειακά την άσκηση και την επιβολή του "δικού μας τρόπου ζωής" ως νόρμας. Τελικά υπηρετεί ένα νέο κομφορμισμό, μια νέα κανονικοποίηση (normalization) που για να σταθεί χρειάζεται την μισαλλοδοξία[4].
Εντέλει οι πολιτικές του τρόπου ζωής όπως οι έμφυλες πολιτικές καταλήγουν συρρικνωμένες σε ένα θλιβερό σημείο "δικαιώματος" στην αντίληψη του σώματος ως εργοστάσιο παραγωγής Απόλαυσης. Όλα αυτά στο όνομα της Ηθικής του Καλού. Κολυμπώντας σε ένα ατελείωτο ωκεανό Υπερεγώ με ορίζοντα μια άρρητη προστακτική.

Αντίστοιχα ο τρόπος ζωής στην ιδεολογικοποιημένη φιλοζωία (δλδ τον βεγκανισμό), όπου η ηθική συρρικνώνεται και ταυτίζεται με την διατροφή όπου στιγματίζεται ως ανήθικη πράξη και  απάνθρωπη πράξη πλήρους σκληρότητας όπου υπάρχει κατανάλωση ζωικών προϊόντων. 

Τέλος η ασφάλεια ως τρόπος ζωής όπου το παιδί χάνει το Πρόσωπο του και γίνεται αντικείμενο ως σκυλί, το παιδί δένεται με λουράκι μετατρεπόμενο σε (πολύτιμο) αντικείμενο-παιδί, δεμένο με ένα λουρί με χειροπαίδες (δεν υπάρχει λάθος ορθογραφικό).

Το λουρί, οι χειροπέδες μια επανεισαγωγή του ομφάλιου λώρου. Όλες αυτές οι συμβολικές παραβάσεις & αντινομίες γίνονται με όρους Καλού. 

Δίχως  Διαλεκτικές Εικόνες[5], εμφανίζεται μια προσομοίωση κοινωνικού μετασχηματισμού, που αφήνει άθικτο το περιεχόμενο των σχέσεων εξουσίας, την λανθάνουσα προστακτική που αυτές εκφέρουν και αρθρώνουν. Η προστακτική  αλλάζοντας  Μορφή (ότι παλιά ήταν κοινωνικό περιθώριο), γίνεται τώρα ξανά κυρίαρχη κι εξίσου καταπιεστική, με την παλιά, νόρμα. Η αντίληψη της κυρίαρχης αντίθεσης στον Ιστορικό Υλισμό δεν είναι Μόνο μια στενή οικονομίστικη αντίληψη της εξουσίας του πλούτου (στην μορφή των μέσων παραγωγής) ή των προλετάριων, αναγκαστικά εμπόρων του χρόνου τους, εγκιβωτισμένοι στην μορφή της αναγκαστικής παροχής σωματικού ή πνευματικού μόχθου, της αναγκαστικά εμπορευματοποιημένης εργασιακής τους δυνατότητας.  Η κυρίαρχη αντίθεση ενάντια στον Καπιταλισμό, βρίσκεται στην συντριβή της Υποτέλειας. Στην κατάργηση κάθε Κυρίου που είναι ιδεολογικός Κύριος υπεράνω  του Νόμου. Στην επικράτηση του Νόμου ως Νόμο που αρνείται (αποτρέποντας) την θυσία της Διαφοράς.

 Στην εξάλειψη κάθε εξουσίας, κάθε  Προστακτικής ακόμα και αν αυτή εμφανίζεται στην μορφή της Προστακτικής του  Καλού ως αναγκαίο Κακό, όπου το Κακό εφαρμόζεται "στο όνομα του Καλού"[6].
Όπου κάθε άνθρωπος ενσαρκωμένος, πλήρες Ιστορικό Υποκείμενο, δεν θα φυτοζωεί αλλά θα ξεδιπλώνεται στην εκπλήρωση της ζωής και όχι καταδικασμένος σε μια ζωή υπό αναστολή ή σε ως εάν ζωή, μέχρι ο θάνατος να έρθει.

Διαφορετικά θα συνεχίζουν να εμφανίζονται στα δέντρα παράξενα φρούτα, απότοκα μιας τυφλής οργής που όσοι την γέννησαν θα κρύβονται μέσα στις σ(υ)κιές του Βιβλικού Αγρού, μιλώντας με διχαλωτή γλώσσα, δηλώνοντας αμέτοχοι στον φόνο...


Θέση II
"Στα πιο αξιoσημείωτα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχής", λέει ο Lotze, "συγκαταλέγεται... δίπλα στην τόσο μεγάλη φιλαυτία σε επιμέρους ζητήματα, η γενική απουσία φθόνου κάθε παρόντος σε σχέση με το μέλλον". Αυτός ο συλλoγισμός μας δείχνει πως η εικόνα που διατηρούμε για την ευτυχία είναι πλήρως εμποτισμένη στο χρόνο, στον οποίο μας αποδόθηκε κάποτε η ροή της ίδιας μας της ύπαρξης. Το είδος της ευτυχίας που θα μπορούσε να μας προκαλέσει φθόνο, υπάρχει μόνο στον αέρα που έχουμε αναπνεύσει, με ανθρώπους στους οποίους θα μπoρούσαμε να μιλήσουμε, με γυναίκες που θα μπορούσαν να μας δοθούν. Με άλλα λόγια, η εικόνα που έχουμε για την ευτυχία είναι αδιάρρηκτα συνδεμένη με εκείνη της απoλύτρωσης. Το ίδιο συμβαίνει με την εικόνα του παρελθόντος, πράγμα που εισαγάγει την ιστορία στις υποθέσεις του. Το παρελθόν κουβαλάει ένα μυστικό δείκτη, που το παραπέμπει στην απολύτρωση. Δεν μας αγγίζει μήπως κι εμάς μια πνοή του αέρα που περιέβαλε τους προηγούμενούς μας; Δεν υπάρχει μια ηχώ αυτών που έχουν πια σιωπήσει, στις φωνές που φθάνουν σήμερα στα αυτιά μας; Δεν έχουν οι γυναίκες, για τις οποίες ενδιαφερόμαστε, αδελφές που δεν τις αναγνωρίζουν πια; Αν είναι έτσι, τότε υπάρχει μια μυστική συμφωνία μεταξύ των γενεών που πέρασαν και της δικής μας. Επειδή η άφιξή μας στη γη ήταν αναμενόμενη. Επειδή μας είχε δωριστεί, όπως σε κάθε γενιά που προηγήθηκε, μια ασθενική μεσιανική δύναμη, πάνω στην οποία το παρελθόν εγείρει αξιώσεις. Αυτές οι αξιώσεις δεν είναι δυνατό να ικανοποιηθούν με φθηνό τίμημα. Ο ιστορικός υλιστής γνωρίζει το γιατί.
Θέση VI
Ανασύνθεση του παρελθόντος δεν σημαίνει αναγνώρισή του "με τον τρόπο που υπήρξε πραγματικά". Σημαίνει το άρπαγμα μιας μνήμης καθώς αστράφτει σε μια στιγμή κινδύνου. Για τον ιστορικό υλισμό το ζήτημα είναι να συλλάβει μια εικόνα του παρελθόντος, καθώς αυτή εμφανίζεται απροσδόκητα στο ιστορικό υποκείμενο τη στιγμή του κινδύνου. Ο κίνδυνος απειλεί τόσο το περιεχόμενο της παράδοσης όσο και τους παραλήπτες του. Και για τους δύο είναι ο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης τάξης. Κάθε εποχή πρέπει να κάνει τη δύσκολη προσπάθεια για την εκ νέου αρπαγή της παράδοσης από τον κoνφoρμισμό, που είναι έτoιμoς να την καταδυναστεύσει. Γιατί ο Μεσίας δεν έρχεται μόνο σαν λυτρωτής, αλλά και σαν νικητής του αντίχριστου. Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόvο ο ιστορικός που είναι απόλυτα πεισμένος ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά."

πηγή



[1] Ευτυχώς φιλόζωοι ακτιβιστές αντιλήφθηκαν τις Διαφορές μεταξύ πραγματικότητα και φαντασίωσης. Οι οπαδοί πάλι αδυνατούν...
http://ellinikahoaxes.gr/2017/08/05/protofanis-diasirmos-politi-sto-facebook/
[2] Μπωντριγιάρ,  Σαγήνη, σελ 74
[3] με "δολοφόνους",  "καταδιωκόμενους και καταδιώκτες", "σφαγείς" είναι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί που αναπαράχθηκαν με ευκολία μέσα στα social media.
[4] Μια βόλτα στα κοινωνικά δίκτυα και τους "διαλόγους" που αναπτύσονται γύρω από αυτά τα ζητήματα θα πείσει τα περί της μισαλλοδοξίας. Μια χαρακτηριστική φράση που συνάντησα ήταν "θιασώτες στυγνής ανθρωποκεντρικής ιδεολογίας...".  
[5] Έκφραση του Walter Benjamin συγκεκριμένα αναφέρει τον όρο ως Διαλεκτικές Εικόνες.
Ένας όρος που εμφανίζεται στο αδημοσίευτο έργο του "
Passagenwerk" στ' αγγλικά γνωστό ως "The Arcades Project" .
Επίσης και  στο έργο του "Για την αντίληψη της Ιστορίας γνωστό στην Ελλάδα ως "Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας" εμφανίζεται η κρισιμότητα των εικόνων για στην Υποκειμενική και συλλογική αντίληψη του του Μεσιανικού χρόνου όπου η Πράξη οδηγεί στο Συμβάν της απελευθέρωσης. 

[6] "Για το καλό μου" που λέει και ο στίχος του Γιάννη Μηλιώκα






Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Αηδία, Τρόμος, Απολαυστική Οδύνη


Αηδία, Τρόμος,

Απολαυστική Οδύνη

Το σάπισμα της απόλαυσης (το ναρκωτικό) που ναρκώνει τον λόγο κι αφήνει το Σώμα δίχως επιθυμία σε ζωντανό θάνατο. Είναι το βασίλειο του Κυνισμού, της τρέλας είναι το βασίλειο της εκπόρνευσης που δε διστάζει μπροστά σε τίποτα, ξεπουλά σε τιμή ευκαιρίας σώμα, ψυχή, παιδί...

video
   [1]

Κάθε προσπάθεια προς τον Κομμουνισμό, δηλαδή τον μεσσιανικό χωροχρόνο της Σωτηρίας του κάθε επιθυμ-όντος ανθρώπου (ως Υποκείμενο της ασυνείδητης του ιστορίας ), κάθε προσπάθεια που τέμνει την αναγκαία Οδύνη, τα αναγκαία θύματα του Καπιταλισμού, θ' αποτύχει εκτός κι αν λάβει υπ' όψη, στην όψη & διά μέσου της όψης, τη σαγηνευτική οδύνη, την ακαταμάχητη έλξη προς οδύνη που εμφανίζεται, όταν ο κυνισμός της αναγκαίας θυσίας, αντικαταστήσει την Πίστη, την Ελπίδα & την Αγάπη.

[1] Σκηνή από την κινηματογραφική μεταφορά του 1984, στο Επικό βιβλίο του Frank Herbert, Dune . Μια ταινία που επιχείρησε να ξεκινήσει ο Alejandro Jodorowsky το 1975 σκηνοθέτησε ο David Lynch και διαμελίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους παραγωγούς Dino & Raffaela De Laourentiis.

Εδώ η ταινία
https://www.youtube.com/watch?v=emORhh0N6hw

Μια ενδιαφέρουσα κριτική για τις περιπέτειες της ταινίας
https://www.theatlantic.com/entertainment/archive/2014/03/the-messy-misunderstood-glory-of-david-lynchs-em-dune-em/284316/


Και μια προσέγγιση στην κοσμολογία και την επιρροή του βιβλίου του Frank Herbert
https://www.theguardian.com/books/2015/jul/03/dune-50-years-on-science-fiction-novel-world




Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Οι κυκλωτικές προδιαγραφές της μη-καύλας


Ο καπιταλισμός εργαλειοποιεί το σώμα...
Ο καπιταλισμός εργαλειοποιεί το Σώμα μέσω μιας επανά-ληψης πολύ συγκεκριμένων στερεοτυπικών  εικόνων προ-βολής προστακτικών/Υπερεγωτικών προτύπων & μοντέλων κομφορμισμού.

Μια ηθική της προσαρμογής σε συγκεκριμένες προ-διαγραφές (εκλογικευμένες πολλές φορές από έναν επιστημονισμό).
Ένα μοντέλο που δημιουργεί και αυξάνει κύκλους εργασιών (Υγείας, ομορφιάς, ευτυχίας), κύκλους κατανάλωσης.
Ο καπιταλισμός εργαλειοποιεί το σώμα ενίοτε θανατώνοντας το. [1]

Ο καπιταλισμός για να εργαλειοποιήσει το σώμα, θανατώνει την ασυνείδητη και υποκειμενική και  διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην επιθυμία και την απόλαυση.
Η Κατανάλωση έρχεται υποκατάστατα, στην θέση της τριαδικής διαλεκτικής της Επιθυμίας και της απόλαυσης.

Στην θέση της καύλας. Όταν ο άνθρωπος πάψει να καυλώνει με την ζωή του, με τους τριγύρω του, με τον άνδρα ή την γυναίκα, τον ήχο, την εικόνα, την μυρωδιά, την γεύση, την αίσθηση, τότε έρχεται η καύλα της κατανάλωσης αντικειμένων.
Κι επειδή ζούμε σε μεταμοντέρνους καιρούς η καύλα της κατανάλωσης μπορεί να έχει την ιδεολογική μορφή της κατανάλωσης εμπορευμάτων στην μορφή ανθρώπων, μα και ιδεών.
Μπορεί να έχει την μορφή της αυτοκατανάλωσης ή σε ένα κατοπτρικό σημειακό αναδιπλασιασμό την κατανάλωση της αντικατανάλωσης.
Το τελευταίο φοράει ιδεολογικά ρουχαλάκια (π)ηθικισμού, όπως αυτά της όποιας αντικουλτούρας (ένα παράδειγμα η καταναλωτική αντικουλτούρα της κρεατοφαγίας που λέγεται veganισμός ένα άλλο η καταναλωτική αντικουλτούρα της ερωτικής κανονικότητας που λέγεται Pride) που ξεκινά να αποδομήσει τον καπιταλισμό καταλήγοντας σε ένα συρρικνωμένο σημείο-εικόνα και αντικείμενο, πολλαπλής έκθεσης.

Η καύλα της κατανάλωσης μορφολογικά εμφανίζεται ως  μια στερεοτυπική πορνογραφική σημειολογία. Όπου πορνογραφία είναι ο ερωτισμός (η επιθυμιτική/απολαυστική κατάσταση) που κατέληξε  εμπόρευμα. Εκτίθενται εικόνες επί εικόνων (από selfies, κατοικιδίων παιδιών,  φαγητών), όλες βορά σε ένα καταβροχθιστικό και αδηφάγο βλέπειν να βλέπεσθαι.

Για τον άνθρωπο ως Υποκείμενο του ασυνειδήτου κάθε πραγματική επιθυμητική κατάσταση ως βιωμένος χωροχρόνος, δεν έχει την ανάγκη υποστήριξης από  αντικείμενα πραγματικά ή συμβολικά, όπως τα χάπια, το χρήμα, η (φαλλική) εξουσία, η (ομορφιά ως φαλλική ) εικόνα , η (φαλλική) καριέρα, η (αν)ασφάλεια, ο φαγωμένος Νόμος (δλδ η ηθική ως ιδεολογία) κοκ.

Al Margen
Σε κάθε επιθυμιτική κατάσταση, η επιθυμία είναι εκ-πορευόμενη από τον/την επιθυμ-όν/επιθμ-ούσα. Η επιθυμία είναι που ρέει και μπορεί να εμφανίζεται ενσαρκωμένη στο πρόσωπο του άλλου. Σε σχέση με την γοητεία ή την σαγήνη δεν υπόκειται σε κανόνες ή κανονικοποίηση. Δεν μπορεί να πωληθεί να εξαγοραστεί ή να είναι αντικείμενο εμπορευματικής συναλλαγής. Και η επιθυμία δεν ασκείται, βιώνεται, απελευθερώνει δεν υποτάσσει ούτε είναι οδυνηρή. Αυτός που σε γοητεύει μπορεί και να σε απορ-ρίψει, και να εκπέσεις της γοητευτικής χάριτος, αυτός που σε επιθυμεί δεν σε απορρίπτει ποτέ.
Αντίθετα ο καπιταλισμός (παλαιάς ή μεταμοντέρνας κοπής) οδηγεί σε συγκρότηση κοινωνικών δεσμών που προτάσσουν την υποταγή/υποδούλωση στην σαγήνη του καταναλωτικού αντικειμένου και της αυτοκατανάλωσης. Σε μια εμπορευματοποίηση των σχέσεων. Η υποκειμενικότητα χάνεται διότι για να είσαι χρήσιμος (και όχι μόνο στον καπιταλισμό), χρειάζεται να εργαλειοποιηθείς στον ένα ή άλλο βαθμό. Αλλιώς εξορίζεσαι στο περιθώριο, σχεδόν εκτός κοινωνίας.
Το σώμα (όχι μόνο του εργάτη/εργαζόμενου) προσφέρει ως αντικείμενο υπηρεσίες/προϊόντα στην αγορά και ως αντικείμενο δέχεται υπηρεσίες και προϊόντα, αναβάθμισης του βελτίωσης του . Αυτή η προσφορά του σώματος στην καπιταλιστική αγορά (ως παραγωγού και ως καταναλωτή προϊόντων και υπηρεσιών) είναι που μας κάνει όλους προλεταρίους. Ο άνθρωπος οφείλει (οπότε και έχει χρέος) να προσαρμοστεί στον απαιτούμενο ρυθμό κατανάλωσης ώστε να να υπάρξει το αναγκαίο (για μια επιχείρηση) στον καπιταλισμό (υπερ)κέρδος/πλεόνασμα. Όλα αυτά μέχρι να μην μπορεί να υπάρξει πλεόνασμα, τότε ξεκινάει η κρίση (νοήματος το λέω εγώ) υπερσυσσώρευσης/υπερ-απόλαυσης. Προκειμένου να σωθεί ο καπιταλισμός οι απαντήσεις για τα αίτια της κρίσης κατευθύνονται πέραν του ιδίου του καπιταλισμού. Ευθύνονται όσοι βρίσκονται εκτός νόρμας. Όπως συνέβαινε στο Ancient Regime η γραφειοκρατία οι τσανακογλείφτες οι λακέδες του καπιταλισμού, καθιστούν τον Μονάρχη-Καπιταλισμό ιερό & απαραβίαστο, κάθε συζήτηση είναι ταμπού. Είναι όμως η ίδια η δομή συγκρότησης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής που το κύριο προϊόν τους είναι η ασυνείδητη οδύνη. Η οδύνη όμως είναι διαχειρίσιμη, η Επιθυμία/Απόλαυση δεν είναι:
Με μια κουβέντα ο σύγχρονος κομφορμισμός καταλήγει σε μια διαχείριση της οδύνης, σε κατευναστικά ιδεολογικά, ψυχολογικά ή ιατρικά χάπια, που καταλήγουν να 'χεις μπει στην μπρίζα για να έχεις ένα "ηλεκτρικό χαμόγελο"
-"Χαμογέλα στο τέλος θα πιστέψεις ότι είσαι ευτυχισμένος"
-"Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό"

-"Κάθε πρωΐ κάντε ευτυχισμένες σκέψεις"

-"κάθε πρωΐ να κάνετε τις τάδε ή δείνα ασκήσεις ευτυχίας"

-"Πολύ το αναλύεις μωρέ"

Το πέραν του δύο των αδιέξοδων διλημμάτων, πρεσβεύει μια ζωή που μπορεί να σε πάει πέραν της οδύνης.

Είτε μιλάμε στο πολιτικό πεδίο είτε μιλάμε στο ερωτικό πεδίο. Η ενσάρκωση της Αγάπης, (όχι της αναιμικής Πλατωνικής) ούτε της σύγχρονης προσ-ο-μειωτικής Αγάπης που χρειάζεται χίλια δυο φετιχ-αντικείμενα υποκατάστατα και δεκανίκια, προϋποθέτει το πέραν του δυισμού.
Η ευδαιμονία δεν είναι το ακριβώς αντίστροφα ισοδύναμο, της απουσίας οδύνης.
Στην ρίζα του κακού υπάρχει η οδύνη. Υπάρχει και σαγήνη. Και ένας βιβλικός στίχος γράφει:

"Και εμπιστεύτηκε ο θεϊκός που γεννά ζωή, πάνω στον γήινο λέγοντας: «όλα τα δέντρα του κήπου (που περικλείονται στον κήπο) θα έχεις φάει θα τρως
- Το δέντρο της γνώσης που ήταν όμορφο και δυσάρεστο/επώδυνο όχι (δεν) θα φας
- Από την μέρα που θα έτρωγες από θάνατο, θα έχεις πεθάνει»[2]

Η διαλεκτική/επιθυμητική Εικόνα λειτουργεί ως ένα (ας πούμε στοιχείο ανάμνησης) μη συμμετρικό. Κάτι που τον άνθρωπο/υποκείμενο τον συγκλονίζει και τον προβληματίζει ταυτόχρονο. Ένα θραύσμα που «σπάει το συνεχές του χωροχρόνου» ενός νοήματος. Ενός κανόνα ΤΙΝΑ (There Is NO Alternative) . Κάτι που θέτει σε κάθε άνθρωπο το ερώτημα "ζω"; (είμαι όντως άνθρωπος ως επιθυμιτικό Υποκείμενο ή είμαι μια καταναλωτική μηχανή με ανθρώπινη μορφή;)


[1] Πρόσφατα παραδείγματα οι θάνατοι των εργατών καθαριότητας εν ώρα εργασίας.
https://www.epoli.gr/nekri-ergasias-ypallilos-kathariotitas-dimoy-a-90252.html
http://www.aftodioikisi.gr/ergasiaka-ypallilwn-ota/deftero-thima-stin-kathariotita-pethane-o-simvasiouxos-tou-dimou-thessalonikis/
[2] Αυτή είναι η ακριβής διατύπωση της περιβόητης βιβλικής/θεϊκής "απαγόρευσης"
[3] Ένας πρεσβευτής του καπιταλισμού θα επιχειρηματολογούσε: "Για ποιο λόγο να εξαλειφθεί ανέξοδα η γενεσιουργός αιτία της οδύνης όταν αυτή μπορεί να  πωληθεί. Δημιουργώντας κύκλο & θέσεις εργασίας; Όταν αυτή δίνει μέσα αντιμετώπισης του άγχους (που σεβαστό μέρος του άγχους, παράγει ο ίδιος ο καπιταλισμός και ο τρόπος οργάνωσης των σχέσεων στον καπιταλισμό);"






Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Ο άνθρωπος στον ύστερο Καπιταλισμό: Μηχανή Απόλαυσης ή Επιθυμ-Όν Υποκείμενο.


Περί των επιθυμητικών μηχανών (παραγωγής υπεραξίας), όπου ο Καπιταλισμός (εξ)υπηρετείται από τα manual ζωής (για κενά Υποκείμενα), που αποτελούν την κρυφή ιδεολογία ενός διαμελισμού του Υποκειμένου για να μείνει μια σκέτη  Απόλαυση δίχως την Επιθυμία δίχως την παρουσία της Διαφοράς του άλλου/Έτερου. Να πως γίνεται η εκπαίδευση και πως διανέμεται αυτή η ιδεολογία κάθε μήνα σε μεγάλη επιχείρηση μέσω του εταιρικού email.[1]

Νευρωνικά κυκλώματα, ροές ηλεκτρικών φορτίων. Μια μηχανιστική αντίληψη για να περιγράψει μια Υποκειμενική κατάσταση.
Όμως! Να που τα κομφορμιστικά  εταιρικά email συναντούν τους φαινομενικά  κοινωνικά περιθωριοποιημένους και μη κομφορμιστές, όπως οι ομοφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες, διεμφυλικοί.



Στην τελευταία παρέλαση μη ετεροφυλόφιλης σεξουαλικής υπερηφάνειας, στα κείμενα δημόσιας απεύθυνσής τους, χρησιμοποιούν τον όρο εργάτες/εργάτριες του σεξ [2] για να ορίσουν την επί πληρωμή εκπόρνευση. Από τα συμφραζόμενα το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθ' αυτή η εκπόρνευση, αλλά  αν είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής προς τον βιοπορισμό.

TiltΈνα ερώτημα λοιπόν:
Το να είναι εξευτελιστική κατάσταση η εκπόρνευση είναι ζήτημα και κατάλοιπο της Πατριαρχίας; 

Ο όρος και η αντίληψη της εκπόρνευσης είναι ζήτημα πατριαρχικών αντιλήψεων; 
Διότι το εργάτες/εργάτριες του σεξ που χρησιμοποιείται για όσους εκπορνεύονται τρώει κάποιες όχι τόσο μικρές λεπτομέρειες.
 
Όπως ότι  η εκπόρνευση, σε καθιστά το έσχατο αντικείμενο εκμετάλλευσης. Από Υποκείμενο σε καθιστά παραγωγικό αντικείμενο και αντικείμενο παραγωγής.
Και εκεί εντοπίζω το μεγαλύτερο πρόβλημα στα περί δικαιωμάτων του Ατόμου δλδ αναγωγή του ανθρώπου από επιθυμών μερισμένο σε διαλεκτική Υποκείμενο σε Άτομο μη μερισμένο εκτός διαλεκτικής, μια μηχανή παραγωγής απόλαυσης. 
Με μια κουβέντα η εκπόρνευση δεν μπορεί να είναι ανεκτή ούτε να μεταμφιέζεται στον εύηχο τίτλο εργάτης/εργάτρια του σεξ.
Επίσης με προβληματίζει η απροβλημάτιστη παρουσία της εκτελεστικής εξουσίας[3]. Το στομάχι όταν παίζει ταμπούρλο από την πείνα, παίζει τον ίδιο σκοπό για όλους. Όταν η νομοθέτηση που παράγει η εξουσία σε βυθίζει ακόμα περισσότερο στην κατάσταση εντατικοποιημένους παραγωγής, αυξημένης παραγωγικότητας είτε είσαι ετεροφυλόφυλος είτε μη ετεροφυλόφιλος, υπόκεισαι στην ίδια αυξημένη αλλοτρίωση.


Η εργασία είναι μερική αλλοτρίωση. Η εκπόρνευση είναι ολική αλλοτρίωση του ανθρώπινου Υποκειμένου. Η πλήρης μετατροπή του ανθρώπου σε αντικείμενο παραγωγής. Η πλήρης μηχανοποίηση του ανθρώπου. 
Το είσαι πόρνος ή πόρνη δεν είναι ακόμα μία δουλειά.
Κάνει αντικείμενο εκμετάλλευσης τον πυρήνα του Υποκειμένου. Στο άνθρωπο το ερωτικό αίσθημα και η απόλαυση του σεξ δεν είναι γονιδιακή έκφραση. Είναι θεμελιώδης επιθυμητική κατάσταση. Και η ζωή εν επιθυμία είναι condition sine qua non για την ζωή. Δίχως αυτή ο άνθρωπος γίνεται "Απογυμνωμένος Άνθρωπος", Hommo Sacer δίχως Συμβολική υπόσταση. Οτιδήποτε μα οτιδήποτε παραβιάζει αυτόν την επιθυμητική κατάσταση μη εξαναγκασμού της Επιθυμίας,   χτυπάει στον πυρήνα της ύπαρξης του ανθρώπινου Υποκειμένου. Σε επίπεδο ύλης/σώματος δεν υπάρχει άνθρωπος που να εκπορνεύεται "έστω και με την θέλησή του" και να μην χρησιμοποιεί ψυχότροπες ουσίες (αλκοόλ/ναρκωτικά)  για να μπορέσει ν' αντέξει, την κατάργηση της Υποκειμένικότητάς του, από την εκπόρνευσή του. 
Το ίδιο συμβαίνει και με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, απλά ο υπάλληλος γραφείου δεν αναγκάζεται να θέσει σε εκμετάλλευση τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Ένα ακόμα ερώτημα είναι το ζητούμενο των Pride. Μια θέση στο καπιταλιστικό σύστημα, την βελτίωση του συστήματος ή την ανατροπή του;
 

Ο σεβασμός της ταυτότητας και της ιδιαιτερότητας δεν βρίσκεται ιπτάμενος κι αιωρούμενος εκτός συστήματος κοινωνικού δεσμού και κοινωνικών σχέσεων.  Η προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξης θα έλεγα η προσωπικής αν-εξέλιξης αν αποκοπεί από την ιδεολογία στην οποία συγκροτούνται οι κοινωνικές σχέσεις. Το χτίσιμο της προσαρμοσμένης παραγωγικής προσωπικότητας. Όλοι χωράν στον καπιταλισμό αρκεί να είναι παραγωγικές μηχανές, έστω και σεξουαλικής Απόλαυσης.  Και να που τα διακαιώματα σεξουαλικής ταυτότητας &  η ψυχολογία συναντά την φυσιοκρατία πετώντας στα σκουπίδια οποιαδήποτε συζήτηση, για το Συμβολικό, για την Διαφορά, για την Διαλεκτική, για την Επιθυμία. Όλα είναι ζήτημα νευρωνικών κυκλωμάτων και δικαιωμάτων στην σεξουαλική ταυτότητα. Σα να είμαστε πλακέτες με προ-τυπωμένα ηλεκτρονικά κυκλώματα που προ-ορίζουν καθοριστικά την βούλησή μας. Κατασκευασμένα αντικείμενα με προσωπικότητα.   

Και στις δυο περιπτώσεις φαινομενικά ασυμβατες η μία προς την άλλη, υφίσταται ιδεολογικά μια  μηχανιστική αντίληψη: είναι η αναγωγή του κάθε Ανθρώπου (ως μερισμένου Υποκειμένου) σε σημείο. 
  • Στον σημειακό τρόπο που απολαμβάνει την σεξουαλικότητά του, ως την μόνη ταυτότητά που μπορεί να έχει.
  • Στον σημειακό τρόπο όπου μετρά η παραγωγή υπεραξίας. Ο άνθρωπος ως παραγωγική και καταναλωτική μονάδα.

Είναι πολύ κοντά  αυτού του είδους η σημειακή αντίληψη περί δικαιωμάτων στο σύνθημα του νεοφιλελευθερισμού για ίσες ευκαιρίες όλων. Όταν το πρόβλημα δεν είναι ο καπιταλισμός αλλά να παρασχεθούν ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στο καπιταλιστικό πεδίο παραγωγής. Ίσες ευκαιρίες αλλοτρίωσης;
Διότι στον καπιταλισμό αυτό που μετράει, μετριέσαι από αυτό και γι αυτό, είναι η, εμπορευματοποιημένη, παραγωγή και κατανάλωση. Η παραγωγή υπεραξίας [όχι απαραίτητα στην μορφή του νομισματικού/λογιστικού κέρδους]. Τίποτε άλλο.


Σα να έχει γίνει λοιπόν μια σιωπηλή αποδοχή του αναπόδραστου του καπιταλισμού και των κυβερνητικών εκπροσώπων, από τους θεσμικούς εκπροσώπους των Ομοφυλοφίλων, Τρανς κλπ.

Σα να δίνεται  στήριξη μιας πολύ στενής ερμηνείας των  ατομικών δικαιωμάτων, ως αναγωγής στο ζήτημα της σεξουαλικής έκφρασης, ώστε  να γίνουν αποδεκτοί από την εξουσία. Αλλά λίγοι θα γίνουν αποδεκτοί. Η ελίτ των ομοφυλοφίλων ανδρών γυναικών & τρανς. Η ελίτ που θα υπηρετήσει το καπιταλιστικό σύστημα, θα το αναπαράγει, θα το εξελίξει.  Θα υπηρετήσει την αδικία που παράγει θ' αναπαράξει την αλλοτρίωση στις εργασιακές σχέσεις. Θα είναι σύμφωνη με την εμπορευματοποίηση των πάντων ως αντικειμένων είναι-προς-κατανάλωση. Οι υπόλοιποι θα υποφέρουν αλλοτριωμένοι ανηγμένοι και μετρημένοι και αυτοί, σε σημεία  παραγωγικότητας και κατανάλωσης  που μπορούν να παράσχουν.  

 Στην μεταμοντέρνα προπαγανδιστική μηχανή μπορείς να είσαι υπέρμαχος των δημοκρατικών αξιών και διαδικασιών αρκεί αυτές να οδηγούν σε προκαθορισμένα αποτελέσματα που αναπαράγουν το σύστημα και υπηρετούν την ελίτ. Μπορείς να είσαι υπέρμαχος των δικαιωμάτων των σεξουαλικών μειονοτήτων, αλλά να ζητάς την καταδίκη σε θάνατο του διεμφυλικού Μάνινγκ διότι διέρρευσε τα άπλυτα του συστήματος.[4] 


 Διαφορετικά αρχίζουν οι κραυγές για τον κίνδυνο από την δημαγωγική δημοκρατία.  Όταν αρχίζουν οι αμφισβητήσεις για την καπιταλιστική τροπικότητα της Δημοκρατίας. Για την δυνατότητα δημοκρατίας σε καπιταλιστικές συνθήκες κοινωνικών σχέσεων.
Έχει ενδιαφέρον πως όλα αυτά μπορούν να συνδυαστούν με τα ατομικά δικαιώματα κυρίως σεξουαλικών επιλογών. Για να το θέσω αλλιώς, στον πυρήνα των μετάσυντηριτικών μεταφιλελεύθεων προπαγανδιστών του καπιταλισμού επιτρέπονται μόνο τα δικαιώματα στην απόλαυση αντικειμένων. Ακόμα και ο ερωτικός παρτενέρ είναι ένα αντικείμενο απόλαυσης όχι ένας ερωτικός σύντροφος (δλδ υποκειμενικά έτερος/άλλος). Κατακρεουργώντας έτσι την ασυνείδητη επιθυμητική ροή που βρίσκεται σε διαλεκτική με την υποκειμενική απόλαυση. Ως άτομο απολαμβάνεις μόνο καταναλώνοντας αντικείμενα.Η επιθυμητική ροή για να συμβεί την κοινωνική σχέση τον κοινωνικό δεσμό την αναγνώριση του έτερου/άλλου ως Υποκείμενο. Χρειάζεται τον Συμβολικό δεσμό και την Διαφορά που αποτρέπει την μετατροπή της κοινωνίας σε ανταγωνιστική αρένα επι-δεικτικής πρόκτησης κατοχής και απόλαυσης αντικειμένων. Τούτο αποτελεί όλεθρο για την καπιταλιστική λειτουργία.


Σημειώσεις
[1] "Άνδρες και γυναίκες οδηγοί: το χάσμα των δυο φύλων
Εξελικτικοί ψυχολόγοι, που μελετούν το χάσμα μεταξύ των δυο φύλων, μας προτρέπουν να θεωρήσουμε μερικές από τις διαφορές, τα ρίσκα και τις παράλογες συμπεριφορές που συνδέονται με την οδήγηση, μέρος του νευρικού κυκλώματος που ήταν κάποτε απαραίτητο για την επιβίωσή του είδους.
Ο άνδρας, ως κυνηγός, έπρεπε να είναι γρήγορος, να κινείται σε αφιλόξενα περιβάλλοντα και να ρισκάρει τα όρια. Η γυναίκα, ως μάνα και επιφορτισμένη με τη φροντίδα της οικογένειας, έπρεπε να είναι πιο κοινωνική και επικοινωνιακή. Την εποχή εκείνη όμως δεν υπήρχαν ούτε αυτοκινητόδρομοι, ούτε κινητά τηλέφωνα, ούτε οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ…"

[2] "Η Color Youth ανέφερε, πως πρέπει «να παλέψουμε ενάντια στην πατριαρχία, τον εθνικισμό και την ομοφοβία», ενώ εκτίμησε, ως «προβληματική» την παρουσία αστυνομικών στο Athens Pride, καθώς, όπως είπαν «είναι πλήθος τα περιστατικά, όπου η αστυνομία ακόμα καταστέλλει ΛΟΑΤΚΙ άτομα, πρόσφυγες, εργάτριες του σεξ, καταλήψεις, ενώ παράλληλα, προστατεύει ρατσιστικές συγκεντρώσεις»."
https://www.presspublica.gr/athens-pride-2017-me-tsakaloto-fili-zoi-karanika-stin-proti-grammi/


[3] Με τον φακό του Left.gr: Πολλές οι συμμετοχές, μεγάλη πολύχρωμη παρέλαση στο #AthensPride2017

[4] The British election is a reminder of the perils of too much democracy
Ο αρθρογράφος
James Kirchick είναι βραβευμένος το 2006 &  ως δημοσιογράφος της χρονιάς από το National Lesbian and Gay Journalists Association

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

[αναδημοσίευση] soti Griva-psych(i)ama : Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΖΕΙ

Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΖΕΙ

http://psychiama.blogspot.gr/2017/05/blog-post_21.html

Σε μαθαίνουν να είσαι ο καθρέφτης σου. Μια αδρανής μάζα, πάντα κουρασμένη. Ένα σωματίδιο που βυθίζεται σε μια ψυχρή οθόνη. Όταν τα φώτα σβήσουν τα κινητά ανάβουν… Έπειτα αφού θα σε έχουν αιχμαλωτίσει στο καθρεφτάκι σου μπορούν να σε κόψουν σε κομματάκια διαταραχών και να διαχειριστούν το σωματικό σου σχήμα με την βούλα της ιατρικής. Πως θα βγεις απ’ αυτό το στημένο πανηγύρι; Αν δεν έχεις καν ενσαρκωθεί με όνομα, σάρκα, οστά, εικόνα και πνοή ζωής θα είσαι έρμαιο της κάθε οθόνης. Θα βλέπεις το είδωλό σου στον καθρέφτη πικρόχολο και συλλογισμένο. Θα είσαι η εικόνα μιας ανάμνησης του εαυτού σου, δηλαδή μια σκέτη αναπαράσταση. Η σκλαβιά στην μήτρα της Αιγύπτου υπακούει στον νόμο της αδράνειας. Οι παθητικοί σκλάβοι που ήταν και η μεγαλύτερη προλεταριακή δύναμη στην χώρα της σκλαβιάς έσερναν τις αλυσίδες τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Ενσωμάτωναν το έγκλημα στην δομή του σώματός τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Η Αίγυπτος φαντάζει ακόμη με τεράστιο λαβύρινθο μιας ασυνείδητης ενοχής και αυτοτιμωρίας. Κάθε διαδρομή είναι και μια αιώνια επιστροφή στον ίδιο θρήνο και στα ίδια βογκητά.
Ποιος είναι ο τόπος όπου το Όνομα μπορεί να ακουστεί και το Είναι γίνεται ορατό;
«Να ο τόπος, μαζί μου: πάρε θέση πάνω στον βράχο,
και στο πέρασμα της δόξης μου σε βάζω στην κοιλότητα του βράχου
και σε καλύπτω με την παλάμη μου μέχρι να περάσω,
τότε αποσύρω την παλάμη μου κι εσύ βλέπεις την ανάποδή μου,
το πρόσωπό μου δεν θα το δεις» 1
photo gianpal333
Δεν μπορείς να δεις απευθείας το υποκείμενο του ασυνειδήτου, που «μιλάει-χωρίς-να μιλάει» σε πρώτο ενικό πρόσωπο, χωρίς να πέσεις πάνω στο γνωστό σου Εγώ που μιλιέται από τον καθρέφτη παραγωγής συμπτωμάτων. Δεν μπορείς να το δεις ακόμη κι αν είναι μπροστά στα μάτια σου ή στην βάση της μύτης σου όπως τα γυαλιά σου. Συνήθως βλέπεις ένα εξωτερικό χωρίς εσωτερικό ή το αντίστροφο. Τα βλέπεις όλα λεία ή γεμάτα τρύπες αλλά και οι τρύπες είναι ο τόπος μιας λεπτότερης ύλης που πάλι δεν μπορείς να δεις. Έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα και τα αυτιά σου τεντωμένα σε εγρήγορση σαν πορτοπαραθυρόφυλλα που ανοίγουν μόνο απέξω και προς τα έξω αλλά είναι αδύνατον να δεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου να περνά. Δεν μπορείς να το δεις και να ζήσεις…
Ο Φαραώ για να βασιλεύει έχει ανάγκη σκλάβους που παράγουν παθητική αδράνεια. Δεν μπορεί να τους ελευθερώσει γιατί έτσι θα απαρνηθεί τον εαυτό του και το βασίλειό του. Θα το σπρώξει στην κατάρρευση. Μια υπερεγωτική ηθική του σκληραίνει ήδη την καρδιά και την παγώνει σε μια διαστροφική απάρνηση που του αποφέρει διαστροφική απόλαυση. Βλέπετε το Υπερεγώ δεν λέει μόνο το χιλιοακουσμένο λακανικό «Απόλαυσε!» αλλά σε πλήττει με ηθικά χτυπήματα κάτω από την ζώνη…
Οι πληγές του Φαραώ είναι τα χτυπήματα των συμπτωμάτων με τις άπειρες όψεις τους. Δεν μπορείς να τα προλάβεις με καμιά πρόληψη υγείας. Ίσα –ίσα που το κάλεσμα για πρόληψη τα πολλαπλασιάζει. Το Υπερεγώ στις μέρες μας δεν λέει καν «Απόλαυσε!» αλλά… «Φρόντισε τον εαυτό σου! Ψάξε στα σπλάχνα σου!» και σχεδόν υπόκωφα σου ψιθυρίζει:
«δείξε μου πως απολαμβάνεις…!»
«δείξε μου πόσο απολαμβάνεις…!» τον χαμό σου.


1 Έξ. 33.21-23.

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

[upd] Το θραύσμα του γράμματος ή για τους παρεξηγημένους σούπερ ήρωες

Για τους παρεξηγημένους σούπερ ήρωες των αμερικάνικων κόμικς. 
Υπάρχει μια παράξενη συγγένεια με τον εβραϊκό μύθο του Γκόλεμ. Το Γκόλεμ (גולם γκάλμι "η ασχημάτιστη μορφή μου" στα Εβραϊκά) είναι ίσως ο πρώτος σούπερ ήρωας και η πιο ολοκληρωμένη ιστορία είναι η εκδοχή των Εβραίων της Πράγας. Μια πήλινη ανθρωποειδής μορφή φτιαγμένη για να προστατεύει του Εβραίους των Γκέτο από τους διωγμούς, που ενεργοποιούνταν με την λέξη Αλήθεια (έμετ אמת, ) και απενεργοποιούνταν αν από την λέξη έμετ αφαιρούνταν το άηχο γράμμα άλεφ (א - είναι το πρώτο γράμμα της εβραϊκής αλφαβήτου) όπου η λέξη μετατρέπονταν στη λέξη θάνατος μετ (מת). 
Γενικά στα αμερικάνικα κόμικς με σούπερ ήρωες υπάρχουν πολλές επιρροές από τους εβραϊκούς μύθους και την διασπορά των Εβραίων. 


Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα πάντως είναι οι X-Men (υπερήρωες εξ ανάγκης που έχουν ειδικές σωματικές δυνάμεις λόγω γεννετικών μεταλάξεων) όπου  η αλληγορία του Εβραίου (ως Έτερου/μεταλλαγμένου) αλλά και οι άμεσες αναφορές στο Ολοκαύτωμα (μέσω του Μαγκνίτο που είναι επιζών του Ολοκαυτώματος) είναι πολύ εμφανείς και χαρακτηριστικές. Ο Μαγκνίτο (Max Eisenhardt  γερμανοεβραίος) στην ραχοκοκαλιά της αφήγησης των ιστοριών των X-Men έχει κρίσιμη παρουσία. Είναι ο "κακός" των αφηγήσεων διότι είναι ένας ριζοσπάστης που έχοντας απογοητευτεί από τον ρατσισμό και την ξενοφοβία των ανθρώπων ζητάει να επιβάλλει τα δικαιώματα των μεταλλαγμένων διά της βίας.

 Η σχέση του με τον "καλό" πρωταγωνιστή των αφηγήσεων Τσαρλς Εξέβιερ (Charles Francis Xavier) τον Καθηγητή Χ, έχει αναλογίες και μια μεταξύ τους διαλεκτική, όπως με τον δημόσιο λόγο & εικόνα των Μαρτιν Λούθερ Κινγκ και Μάλκομ Χ. Ο  Xavier ως εφαρμοστής της μη βίας για τα δικαιώματα των μεταλλαγμένων και ο Magneto ως διεκδικητής των δικαιωμάτων προσφεύγοντας στην βία, χρησιμοποιώντας τις σωματικές δυνατότητες  των μεταλλαγμένων ως όπλα. Στο σύμπαν των X-MEΝ οι μεταλλαγμένοι γίνονται υπερήρωες εξ ανάγκης. Οι περισσότεροι ζουν στο περιθώριο των κοινωνιών τους διωκώμενοι ή υπό καθεστώς καχυποψίας. Άλλη μια αναλογία με την κατάσταση των Εβραίων στην κεντρική Ευρώπη. Οι δυνάμεις τους είναι έκφραση/σύμπτωμα  των σωμάτων τους και όταν εκδηλώνονται τους προκαλούν πόνο, δυστυχία, μιζέρια, εξοστρακισμό, περιθωριοποίηση. Κι εδώ στην βασική αφήγηση του σύμπαντος των X-MEN ανοίγονται δύο δρόμοι: "η σχολή για προικισμένους νέους" του Καθηγητή Χ και η οργάνωση "Αδελφότητα των Μεταλλαγμένων" του Μαγκνίτο. Στην μια περίπτωση έχουμε προσπάθεια ένταξης στην υπάρχουσα κοινωνική δομή στην άλλη ανατροπή της κοινωνικής δομής. 

Όμως η αντίθεση δεν είναι δυϊστική, ούτε  κατοπτρικά διπολική. Η αντίθεση μεταξύ του Καθηγητού Χ και του Μαγκνίτο δεν είναι αρχετυπική και απόλυτη. Ως ολόκληρο και ατόφιο Κακό ενάντια στο αντίστοιχο ατόφιο και ολόκληρο Καλό. Υπάρχει διαλεκτική του Τρία. Υπάρχει διαίρεση. Υφίσταται μερισμός.  Εμφανίζεται θραυσματικό υπόλοιπο. Πολλές φορές μέσα στις αφηγήσεις υπάρχει συνεργασία, υπάρχουν λάθη,  υπάρχουν αδιέξοδα, υφίσταται αγωνία. Πάντως ξεκάθαρα στο σύμπαν των X-MEN την προσφυγή στην βία την ξεκινούν οι μη μεταλλαγμένοι άνθρωποι και όχι οι μεταλλαγμένοι. Οι μεταλλαγμένοι υπόκεινται στην βία, είτε θεσμική των κυβερνήσεων που αναζητούν πρωτοπορία σε οπλικά συστήματα και αντιλαμβάνονται τους μεταλλαγμένους ως απόλυτα και νικηφόρα όπλα, είτε κοινωνική στην μορφή του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.


Το τρέιλερ της τελευταίας ταινίας του σύμπαντος των X-MEN Logan που ξεπερνά τα κλισέ των υπερ-ηρώων μιας και τους δείχνει διωκόμενους και περιθωριακούς. 






Ένα ενδιαφέρον άρθρο για το όλο ζήτημα υπάρχει εδώ στα αγγλικά.

[upd] Ομοίωμα πολιτικής (ή η μεταμοντέρνα μισαλλοδοξία )

Υπάρχει μια δικτυακή ιστορία [ 1 ] που είναι ζωντανό μάθημα στο πως πιάνει τόπο η προπαγάνδα. Όσο ποιο παράλογα δίχως νόημα και ασύνδ...

Αναγνώστες